Κυριακή, 26 Ιουνίου 2011

Ζεστός Αέρας...

        Φυσάει απο χθές ένας αναθεματισμένος ζεστός αέρας που τα έχει σηκώσει όλα. Ζέστη και υγρασία. Νεύρα, ζέστη και υγρασία.
Την προηγούμενη εβδομάδα, είπα να βγάλω βόλτα την οικογένεια. Ήπιαμε τα τσιπουράκια μας και μέσα στην καλή χαρά, αποφασίσαμε να κάνουμε περατζάδα με το αυτοκίνητο, παραθαλάσσια.
Τί το θέλαμε και δεν πηγαίναμε για ύπνο! Λίγο έξω απο την πόλη, μας κάνει νόημα ο κύριος με τα μπλέ.
" Τα χαρτιά σας μπορώ να δω;" ήταν ευγενικός ο άνθρωπος, δε μπορώ να πώ!
Τα είδε. Και βγάζει το τσουτσούνι για το αλκοτέστ! Βρε καλέ μου, μεσημέρι Κυριακής είναι δε θα έχω βάλει το κάτι τις στο στόμα μου; Με βλέπεις συν γυναιξί και τέκνης, με βλέπεις να είμαι μια χαρούλα, να περπατάω ίσια, να σου μιλάω σωστά. Τί το συνεχίζεις;
Αυτός εκεί, το χαβά του!
Πάει το ωραίο μου δίπλωμα...για τρείς ολόκληρους μήνες...Μας καταδίκασε ένα εικοσιπενταράκι τσίπουρο, να μη μπορούμε να πάμε ούτε στο χωριό. Για μπάνιο; Δεν το συζητώ! Καλά που οδηγεί και το κορίτσι μου και θα την κάνω τον προσωπικό μου σοφέρ!...
Μα να μην παίρνουν απο λόγια όμως... Ούτε το μεροκάματο που θα χάσω τους ένοιαξε, ούτε η κόρη που έκλαιγε με μαύρο δάκρυ. Γράψανε το μπιλιέτο με τα 700 ευρουδάκια (350 αν πληρωθεί στις 10 μέρες), πήρανε και το δίπλωμα (το οποίο το παίρνεις πίσω με 400ε στο δικηγόρο, μα δε θα τους κάνω τη χάρη).
Τέλος πάντων. Ξέρεις τί με πείραξε περισσότερο; Δεν ήταν η αδιαλλαξία τους. Ούτε η βλακεία και οι φτηνές δικαιολογίες που έβρισκαν να πούνε ως εξουσία. Ήταν που η Ευαγγελία είχε πιεί το διπλάσιο και δεν το βρήκε το αλκοτέστ! Αυτό με πείραξε!
Λές να μην το σηκώνει ο οργανισμός μου; Να το κόψω να πάει στο διάολο!...
Άντε και καλή εβδομάδα απο αύριο!

Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2011

ΕΠΕΊΓΟΝ!

    Ένα κοριτσάκι στην Καβάλα χρειάζεται ΕΠΕΙΓΌΝΤΩΣ αιμοπετάλια 0 αρνητικό για να σωθεί...


Οι γονείς του πληρώνουν τα οδοιπορικά σε όποιον μπορεί να βοηθήσει.
Παρακαλώ πολύ κοινοποιήστε το παντού!

Το τηλέφωνο της μητέρας είναι 00306937495494

Όπως ενημερώνουν, το παιδί βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο,
ΕΠΕΊΓΕΙ λοιπόν, να βρεθούν αιμοπετάλια...

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2011

Συγνώμες κι Αγάπες!

         Τελευταία, περνάω απο τη σελίδα μου εντελώς "περαστικά". Όχι μόνο λόγω δουλειάς, (αφού όλη μέρα κάτω απο τον ήλιο τρία άτομα καλούμαστε να βγάλουμε δουλειά διπλάσια γιατί ο εργολάβος δεν μπορεί να πληρώσει άλλο μισθό), μα και λόγω διάθεσης.
Επιστρέφοντας σπίτι, κάνω το μπάνιο μου να ξεβρομίσω, τρώω και ξεραίνομαι στον ύπνο για να επαναλάβω την άλλη μέρα ακριβώς τα ίδια.
Κι αυτό, το λέω Ζωή...
Μα δε γίνετε κι αλλιώς. Η κοπέλα μου δε βρίσκει με τίποτα δουλειά, τα έξοδα τρέχουν, η κόρη θέλει καινούργιο κορμάκι για το μπαλέτο και πάει λέγοντας...
Έτσι, σήμερα που μπήκα και εξερεύνησα το blog μου απο την αρχή, ανακάλυψα πως υπήρχαν πολλά μηνύματα που δεν τα είχα πάρει καν χαμπάρι!
Απο εσάς που μου γράψατε και πήρατε την εντύπωση ότι σας "έγραψα", ζητάω Σ υ γ ν ώ μ η ...
     Μια μελαγχολία όμως με κάνει να θέλω να σας πώ και το παράπονό μου. Δηλαδή, όχι ακριβώς παράπονο, μα διαπίστωση. Ο φίλος μου ο Caeser με βοήθησε να το σκεφτώ καλύτερα αυτό, με το δικό του μοναδικό τρόπο!
Λοιπόν...ανακάλυψα πως όλοι μιλούν για γκομενιλίκια! Και όχι τα δικά τους- δικά τους γκομενιλίκια, μα δανεικά! Δηλαδή, ο ένας πάει με τη γυναίκα του αλλουνού, η άλλη ψάχνει αφορμή να του το στολίσει το κέρατο και πάει λέγοντας.
Όταν λοιπόν ηρεμώ καθισμένος στον καναπέ μου, κοιτάζω την ομορφιά μου (βλέπε Ευαγγελία...) να στρώνει το τραπέζι και δεν μπορώ παρα ν' αναρωτιέμαι:
Αφού σ' αγαπάω...κι αφού Μ' αγαπάς...Ποια διαολεμένη δύναμη είναι αυτή που -ίσως- σε σπρώξει να γνωρίσεις κάποιον άλλο, ή, -ίσως- με σπρώξει να γνωρίσω κάποια άλλη;
Ε;;; Τί είναι αυτό που μας κάνει να ζητάμε το ξένο...και όχι το δικό μας, αυτό που μας κάνει να νιώθουμε ασφαλείς και μας γεμίζει δύναμη;
Αν γνωρίζετε, πείτε μου και μένα να ησυχάσω! Αν όχι...πάρτε μια Ρόζα επικίνδυνη, να σας αναστατώσει την ημέρα σας!
Καλημέρες! κι ευχαριστώ για την υπομονή σας...
(στη "γάτα" μου!...με Αγάπη...)

Τρίτη, 7 Ιουνίου 2011

Αυτό που θέλουν οι γυναίκες!

           Τώρα, θα μου πείς, ξεκινάς να γράψεις γι' αυτό που θέλουν οι γυναίκες και μου κοτσάρεις το λουλουδικό; Εμ, αγαπητέ, γυναίκα χωρίς λουλούδι γίνεται; δε γίνεται!
Είναι τρυφερές και θέλουν να τις φερόμαστε με στοργή κι αγάπη. Κι όταν αυτό το κάνουμε, γινόμαστε φλούφληδες και βαρετοί.
Παίρνουμε το άγριο και το brutal για να τους αρέσουμε οι καψεροί, κι αυτές πανικοβάλλονται και καλά και φεύγουν μ' ελαφρά πηδηματάκια.
Τίς πας για μπανάκι στη θάλασσα, με το μαριδάκι να σε φωνάζει και το τσιπουράκι να σε ναρκώνει γλυκά, και σου ζητάνε βουνά!
Πάτε στο βουνό, στο πράσινο, με το ψητό το γουρουνάκι και το κρασάκι, να ευφραίνεται η καρδία του κάθε πικραμένου και σου ζητάνε της παναγιάς τα μάτια.
"Δεν φταις εσύ, η ψυχολογία μου φταίει" συνήθης δικαιολογία, σα να σου λένε "είσαι μαλάκας ρε που δε μ' έπιασες με την πρώτη!"
Και δε μιλάω μόνο για τις ερωτικές σχέσεις. Τα ίδια τραβάμε και απ' τις κόρες. Όποιος έχει κόρη στην εφηβεία, τη βλέπει την εικόνα μπροστά του!
       Τί να πω φιλαράκια...Καλή δύναμη στην κεφαλή μας (μπας και γλιτώσουμε το εγκεφαλικό),
Και σίδερο τ' αρχίδια μας γιατί μας τά 'χουν κάνει...! Α μα νισάφι πιά!
Καλοκαιρινές καλημέρες!

Copyright © TaXidia | Powered by Blogger | Crafted by The Jajala Majala Project