Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εδώ και τώρα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εδώ και τώρα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2011

Χωρίς πολλά λόγια. Έτσι, απλά.

          Νιώθω... σαν το ψάρι που χάθηκε, στον ωκεανό...
Θέλω μόνο ν' ακούω μουσική και να καπνίζω.
Χωρίς πολλά λόγια...
Έτσι, απλά. Γιατί δεν μπορώ.

Παρασκευή, 27 Μαΐου 2011

Είμαι Αγανακτισμένος!

               Σαν το κύμα που χτυπάει το βράχο, με αυτή τη δύναμη μπορούμε ενωμένοι να φέρουμε κάποια αλλαγή σε αυτή τη χώρα!
Απο το να καθόμαστε στον καναπέ μεμψιμοιρώντας, είναι καλό να κάνουμε κάτι. Γι' αυτό το "κάτι" που γίνετε αυτές τις μέρες, λέγονται πολλά.
Σίγουρα, δεν ήταν και τόσο αυθόρμητο όπως ειπώθηκε. Σίγουρα, από πίσω κρύβονται άνθρωποι που το οργάνωσαν ίσως με όφελός τους δικούς τους σκοπούς.
Ξέρεις κάτι, όμως; Δεν με νοιάζει! Μου φτάνει που ξυπνήσαμε και αντιδράσαμε. Και θέλω να πιστεύω, πως αυτή ήταν μια πρώτη αντίδραση και θ' ακολουθήσουν κι άλλες.
Δεν πρέπει να τα δεχόμαστε όλα στωικά! Κάποιος μου είπε αυτές τις μέρες "εντάξει, καλή η φιλοσοφία του να γυρίζουμε και το άλλο μάγουλο, μα υπάρχουν πάντα και τα κωλομάγουλα κι εμείς εξαντλήσαμε κάθε περιθώριο!"...
Πολύ μου άρεσε αυτό! άντε λοιπόν!
Να γυρίσουμε και τ' άλλα δυο μάγουλα τώρα!...
Σας φιλώ, αγανακτισμένα!
(Ραντεβού στους δρόμους, στις πλατείες, στην παραλία του Βόλου...)

Τρίτη, 10 Μαΐου 2011

Η αξία, της ζωής.

             Εκεί που καθόμουν ήσυχα κι ωραία, άκουσα την είδηση και αποσβολώθηκα! Πατέρας, λέει, ενός παιδιού δολοφονήθηκε άγρια στο κέντρο της Αθήνας για να του αρπάξουν την κάμερα με την οποία θα τραβούσε τη γέννηση του δεύτερου παιδιού του!!!
Κατάντια; Εξευτελισμός και πλήρη ισοπέδωση των ανθρωπίνων αξιών; Η κατάσταση έχει ξεφύγει απο κάθε έλεγχο.
Ναί, πρέπει να ζήσουμε όλοι σ' αυτόν τον κόσμο, ισότιμα, διεκδικώντας τα δικαιώματά μας. Όχι σαν τα ζώα όμως. Όχι να μη βάζουμε τίποτα πάνω απο το τομάρι μας...
   Όταν δε θα έχω να φάω, δεν ξέρω τί θα κάνω. Το σίγουρο είναι όμως πως δεν θα σκοτώσω γι' αυτό.
Γιατί μένουν όλοι στην Αθήνα, επίσης δεν μπορώ να καταλάβω! Δεν βρίσκεις δουλειά, σπίτι, φαγητό στην Αθήνα; φύγε, πουλάκι μου! Τράβα στον τόπο σου, στη χώρα σου, στο χωριό σου, πιάσε ένα κορφοβούνι στην τελική και τρώγε ριζούλες και χορταράκια.
Μαζευτήκατε όλοι εκεί και βγάζετε ο ένας του άλλου το μάτι...
Ρατσιστής δεν είμαι. Δεν υπήρξα ποτέ μου. Έχασα δουλειές απο αλλοδαπούς και δε μίλησα. Γιατί λέω πως, μια γη είναι κι απάνω της όλοι μαζί. Να παλεύουμε μονοιασμένοι για τις ίδιες ανάγκες και τα ίδια προβλήματα.
Αυτός ο φόβος όμως, δεν είναι καλός σύμβουλος πιστέψτε με. Και σε καλό, δε θα βγει.
Ταπεινά το λέω, χωρίς γνώσεις και πτυχία. Σε καλό, ΔΕΝ θα βγει...

( Άκου τώρα και την πριγκιπέσα που αγαπάω, να σου φτιάξω τη διάθεση που σου τη μαύρισα!)
Καληνυχτώ!

Σάββατο, 30 Απριλίου 2011

Κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας;



         ...Ύστερα θα πάω και θ' αφήσω ένα κόκκινο λουλούδι σ' ένα δρόμο άσχετο.
Αυτά που αφήνουν στις κηδείες. Γιατί θα έχουμε Πένθος αύριο. Κηδεία θα έχουμε, κι όλα τα άλλα λόγια είναι περιττά.
Για όλα όσα αγωνίστηκαν κάποτε οι γονείς και οι παππούδες μας και χάθηκαν.
Το δίκαιο, άδικο έγινε.
Το αίμα που χύθηκε στα θεμέλια, να στεριώσει η οικοδομή, πήρε τους πρωτομάστορες μαζί του.
Ελευθερία κι αρχίδια!
Σκλάβοι είμαστε. Πέσαμε στις παγίδες που οι ίδιοι στήσαμε, επειδή κάποιοι μας έβαζαν.
Κουτορνίθια, πιστοί κι αφελείς, τα άντερά μας θα φάμε για μια ακόμη φορά στην ιστορία.
Για ν' αποδείξουμε και πάλι πως, η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της!...
"Μαζί τα φάγαμε", ναι!
Και τώρα, ας "γιορτάσουμε" με γεμάτα στομάχια την "ΕΡΓΑΤΙΚΉ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΆ"...
Δεν είναι Αργία.
Είναι Απεργία. ΠΕΊΝΑΣ, μόνο που ακόμη δεν το καταλάβαμε!... 

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2011

Το γιαπί, το πυλοφόρι, το μυστρί!

           Υπάρχει δουλειά; Υπάρχει όρεξη! Όχι για φαγητό, γιατί αρκετά σαβουρώσαμε ανήμερα...
Διάθεση εννοώ. Διάθεση να ζήσεις, να τολμήσεις, να ερωτευτείς και να ονειρευτείς.
Διώχνεις τη μιζέρια και πετάς την καραμέλα της σκέψης "κάπου εδώ γράφει τέλος απλά δεν το βλέπω λόγω πρώιμης πρεσβυωπίας"!
        Βρήκα δουλειά! Έβαλα την καθαρή μου φόρμα,σηκώθηκα Μεγάλη Τετάρτη το γλυκοχάραμα, φόρεσα τ' άρβυλα που λίγο ακόμη και θα τα ξεσυνήθιζα, πήρα τα εργαλεία μου και πήγα για δουλειά!
Μετά απο 5 μήνες καθισιό κι ένα χρόνο που δούλευα δίχως να πληρώνομαι... Μπορώ πάλι να πώ πως δουλεύω!
     Εμείς οι οικοδόμοι, είμαστε πλάσματα περήφανα! Μπορεί να μας βλέπετε βρώμικους, να σφυρίζουμε πονηρά στα κορίτσια που περνάνε ή να βρίζουμε σαν νταλικέρηδες, είμαστε όμως παιδιά μάλαμα!
Λιποψηχήσαμε κι εμείς, μαζί με την κρίση στη οικοδομή... Χιλιάδες άνθρωποι, λυγίσαμε απο την ανεργία, κρεμάσαμε την περηφάνια μας μαζί με τα ρούχα της δουλειάς μας...
   Πάντως, εγώ είδα το δικό μου ουράνιο τόξο, μετά τα καντάρια βροχής που γεύτηκα!...
Πάνω σε μια σκαλωσιά το είδα! Σκαρφάλωνε, να φτάσει τα όνειρά μου...
Φίλοι μου άνεργοι, θα έρθει η μέρα και της δικής σας ελπίδας! Υπομονή!

Παρασκευή, 8 Απριλίου 2011

Nα ταξιδεύουμε...

            Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες! Και μάλιστα πρίγκιπες που το αξίωμά τους κατ έπεσε και πήραν τους δρόμους να βρουν δουλειά...
Ανεργία κύριοι! Περπατούν στο δρόμο όλοι και σκοντάφτουν γιατί δεν έχουν τη δύναμη να σηκώσουν ψηλά το κεφάλι που βάρυνε απ' τις σκέψεις...
Είμαστε πολλοί  εμείς που, στα καλά καθούμενα χάσαμε τις δουλειές μας και γύρισε ο κόσμος μας ανάποδα...
     Λέω να μη το βάλουμε κάτω ( γιατί θα μας πονέσει περισσότερο ).
Λέω επίσης, να μη το βάλουμε στα πόδια ( γιατί έτσι θα τους κάνουμε τη χάρη ).
Σε σένα το λέω, φίλε! Άναψε το ρημάδι το τσιγάρο σου και βάλε το μυαλό σου να δουλέψει...
Είσαι 30, 40, 50 και; Θα τη φτιάξουμε πάλι τη ζωούλα μας!
Αγάντα!...
Copyright © TaXidia | Powered by Blogger | Crafted by The Jajala Majala Project