Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μια τρέλα σκέτη.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μια τρέλα σκέτη.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

Μου έβαλαν χέρι...


... Όταν μου είπαν πως φέτος θα είμαι ανασφάλιστος: ¨Αφού δεν δουλέψατε κύριε, τι, με τα μαύρα μεροκάματα που κάνετε ζητάτε και ασφάλιση;"

Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2011

Φάρμακο!

      Ακούω φωνές! Ολόγυρα άνθρωποι, μου λένε όλοι το ίδιο πράγμα: "Δεν είμαι καλά, δεν έχω δουλειά, έχω πάθει κατάθλιψη... και άλλα συναφή"! Συνηθισμένο φαινόμενο, θα μου πείς.
Πρέπει όμως να βρούμε το φάρμακο! Για να νιώσουμε καλύτερα, χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερος λόγος- γιατί έτσι κι αλλιώς, δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος και απλά θα πρέπει να το πάρουμε απόφαση...

Κυριακή, 14 Αυγούστου 2011

Μοναξιές!

            Νομίζω πως έχει αρχίσει και με πειράζει στα νεύρα η όλη κατάσταση! Βρε αδερφάκι μου, μια φορά στα χρονικά, δεν μπορεί να τύχει να δουλεύουμε και οι δύο; Πρέπει δηλαδή πάντα, μόλις βρίσκει δουλειά η γυναίκα να βγαίνω στην ανεργία εγώ και μόλις βρίσκω εγώ να μένει από δουλειά εκείνη;

Τρίτη, 26 Ιουλίου 2011

Άγνωστη Λέξη;

        Φιλότιμο! Έχω την εντύπωση πως έχω πια να κάνω με μια άγνωστη λέξη, κι αναζητώ στα λεξικά την έννοια της. Μπα! Δέν άλλαξε... κι όμως, γιατί όλο και περισσότεροι άνθρωποι την ξεχνούν;
Παλιά θυμάμαι, μόλις το συγκεκριμένο συναίσθημα κατέκλυζε τα στήθη μας, φουντώναμε, πύρωναν τα μάγουλα και η καρδιά και σαν αυτόματος μηχανισμός περνούσε μέσα μας η διάγνωση για το καλό και το κακό, αυτό που έπρεπε να γίνει κι εκείνο που έπρεπε ν' αποφευχθεί.
Τώρα; Όλα ανάποδα. Άλλα λέμε κι άλλα κάνουμε, χωρίς ίχνος ντροπής, χωρίς το φιλότιμο ν' αγγίζει το νου και τις ψυχές μας.

Κυριακή, 26 Ιουνίου 2011

Ζεστός Αέρας...

        Φυσάει απο χθές ένας αναθεματισμένος ζεστός αέρας που τα έχει σηκώσει όλα. Ζέστη και υγρασία. Νεύρα, ζέστη και υγρασία.
Την προηγούμενη εβδομάδα, είπα να βγάλω βόλτα την οικογένεια. Ήπιαμε τα τσιπουράκια μας και μέσα στην καλή χαρά, αποφασίσαμε να κάνουμε περατζάδα με το αυτοκίνητο, παραθαλάσσια.
Τί το θέλαμε και δεν πηγαίναμε για ύπνο! Λίγο έξω απο την πόλη, μας κάνει νόημα ο κύριος με τα μπλέ.
" Τα χαρτιά σας μπορώ να δω;" ήταν ευγενικός ο άνθρωπος, δε μπορώ να πώ!
Τα είδε. Και βγάζει το τσουτσούνι για το αλκοτέστ! Βρε καλέ μου, μεσημέρι Κυριακής είναι δε θα έχω βάλει το κάτι τις στο στόμα μου; Με βλέπεις συν γυναιξί και τέκνης, με βλέπεις να είμαι μια χαρούλα, να περπατάω ίσια, να σου μιλάω σωστά. Τί το συνεχίζεις;
Αυτός εκεί, το χαβά του!
Πάει το ωραίο μου δίπλωμα...για τρείς ολόκληρους μήνες...Μας καταδίκασε ένα εικοσιπενταράκι τσίπουρο, να μη μπορούμε να πάμε ούτε στο χωριό. Για μπάνιο; Δεν το συζητώ! Καλά που οδηγεί και το κορίτσι μου και θα την κάνω τον προσωπικό μου σοφέρ!...
Μα να μην παίρνουν απο λόγια όμως... Ούτε το μεροκάματο που θα χάσω τους ένοιαξε, ούτε η κόρη που έκλαιγε με μαύρο δάκρυ. Γράψανε το μπιλιέτο με τα 700 ευρουδάκια (350 αν πληρωθεί στις 10 μέρες), πήρανε και το δίπλωμα (το οποίο το παίρνεις πίσω με 400ε στο δικηγόρο, μα δε θα τους κάνω τη χάρη).
Τέλος πάντων. Ξέρεις τί με πείραξε περισσότερο; Δεν ήταν η αδιαλλαξία τους. Ούτε η βλακεία και οι φτηνές δικαιολογίες που έβρισκαν να πούνε ως εξουσία. Ήταν που η Ευαγγελία είχε πιεί το διπλάσιο και δεν το βρήκε το αλκοτέστ! Αυτό με πείραξε!
Λές να μην το σηκώνει ο οργανισμός μου; Να το κόψω να πάει στο διάολο!...
Άντε και καλή εβδομάδα απο αύριο!

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2011

Συγνώμες κι Αγάπες!

         Τελευταία, περνάω απο τη σελίδα μου εντελώς "περαστικά". Όχι μόνο λόγω δουλειάς, (αφού όλη μέρα κάτω απο τον ήλιο τρία άτομα καλούμαστε να βγάλουμε δουλειά διπλάσια γιατί ο εργολάβος δεν μπορεί να πληρώσει άλλο μισθό), μα και λόγω διάθεσης.
Επιστρέφοντας σπίτι, κάνω το μπάνιο μου να ξεβρομίσω, τρώω και ξεραίνομαι στον ύπνο για να επαναλάβω την άλλη μέρα ακριβώς τα ίδια.
Κι αυτό, το λέω Ζωή...
Μα δε γίνετε κι αλλιώς. Η κοπέλα μου δε βρίσκει με τίποτα δουλειά, τα έξοδα τρέχουν, η κόρη θέλει καινούργιο κορμάκι για το μπαλέτο και πάει λέγοντας...
Έτσι, σήμερα που μπήκα και εξερεύνησα το blog μου απο την αρχή, ανακάλυψα πως υπήρχαν πολλά μηνύματα που δεν τα είχα πάρει καν χαμπάρι!
Απο εσάς που μου γράψατε και πήρατε την εντύπωση ότι σας "έγραψα", ζητάω Σ υ γ ν ώ μ η ...
     Μια μελαγχολία όμως με κάνει να θέλω να σας πώ και το παράπονό μου. Δηλαδή, όχι ακριβώς παράπονο, μα διαπίστωση. Ο φίλος μου ο Caeser με βοήθησε να το σκεφτώ καλύτερα αυτό, με το δικό του μοναδικό τρόπο!
Λοιπόν...ανακάλυψα πως όλοι μιλούν για γκομενιλίκια! Και όχι τα δικά τους- δικά τους γκομενιλίκια, μα δανεικά! Δηλαδή, ο ένας πάει με τη γυναίκα του αλλουνού, η άλλη ψάχνει αφορμή να του το στολίσει το κέρατο και πάει λέγοντας.
Όταν λοιπόν ηρεμώ καθισμένος στον καναπέ μου, κοιτάζω την ομορφιά μου (βλέπε Ευαγγελία...) να στρώνει το τραπέζι και δεν μπορώ παρα ν' αναρωτιέμαι:
Αφού σ' αγαπάω...κι αφού Μ' αγαπάς...Ποια διαολεμένη δύναμη είναι αυτή που -ίσως- σε σπρώξει να γνωρίσεις κάποιον άλλο, ή, -ίσως- με σπρώξει να γνωρίσω κάποια άλλη;
Ε;;; Τί είναι αυτό που μας κάνει να ζητάμε το ξένο...και όχι το δικό μας, αυτό που μας κάνει να νιώθουμε ασφαλείς και μας γεμίζει δύναμη;
Αν γνωρίζετε, πείτε μου και μένα να ησυχάσω! Αν όχι...πάρτε μια Ρόζα επικίνδυνη, να σας αναστατώσει την ημέρα σας!
Καλημέρες! κι ευχαριστώ για την υπομονή σας...
(στη "γάτα" μου!...με Αγάπη...)

Τρίτη, 7 Ιουνίου 2011

Αυτό που θέλουν οι γυναίκες!

           Τώρα, θα μου πείς, ξεκινάς να γράψεις γι' αυτό που θέλουν οι γυναίκες και μου κοτσάρεις το λουλουδικό; Εμ, αγαπητέ, γυναίκα χωρίς λουλούδι γίνεται; δε γίνεται!
Είναι τρυφερές και θέλουν να τις φερόμαστε με στοργή κι αγάπη. Κι όταν αυτό το κάνουμε, γινόμαστε φλούφληδες και βαρετοί.
Παίρνουμε το άγριο και το brutal για να τους αρέσουμε οι καψεροί, κι αυτές πανικοβάλλονται και καλά και φεύγουν μ' ελαφρά πηδηματάκια.
Τίς πας για μπανάκι στη θάλασσα, με το μαριδάκι να σε φωνάζει και το τσιπουράκι να σε ναρκώνει γλυκά, και σου ζητάνε βουνά!
Πάτε στο βουνό, στο πράσινο, με το ψητό το γουρουνάκι και το κρασάκι, να ευφραίνεται η καρδία του κάθε πικραμένου και σου ζητάνε της παναγιάς τα μάτια.
"Δεν φταις εσύ, η ψυχολογία μου φταίει" συνήθης δικαιολογία, σα να σου λένε "είσαι μαλάκας ρε που δε μ' έπιασες με την πρώτη!"
Και δε μιλάω μόνο για τις ερωτικές σχέσεις. Τα ίδια τραβάμε και απ' τις κόρες. Όποιος έχει κόρη στην εφηβεία, τη βλέπει την εικόνα μπροστά του!
       Τί να πω φιλαράκια...Καλή δύναμη στην κεφαλή μας (μπας και γλιτώσουμε το εγκεφαλικό),
Και σίδερο τ' αρχίδια μας γιατί μας τά 'χουν κάνει...! Α μα νισάφι πιά!
Καλοκαιρινές καλημέρες!

Τρίτη, 24 Μαΐου 2011

Σοκολατένιο μαύρισμα!

             Παραλία δεν πήγαμε (ακόμη!), εξωτικό μαύρισμα όμως κάναμε. Με την παραλλαγή του οικοδόμου βέβαια, ξέρεις, άσπρα τα πόδια -γιατί με το μαγιό στην οικοδομή είναι κάπως...άβολα-!
Άφησα τον  Στρος  να το στρώσ' καλά το κρεβάτι (γιατί τον εμπόδιζε λίγο το καινούργιο του βραχιόλι),
τα spreads ν' ανεβοκατεβαίνουν ερεθιστικά, την κίνηση και τη σκόνη της πόλης αδιάφορα να προσπαθούν να με πείσουν πως είμαι ακόμη εδώ,
κι έπιασα στο τρανζιστοράκι (ναι, υπάρχουν ακόμη τέτοια!) ξέφρενους ρυθμούς.
Ανάμεσα στον Καρρά και τον Καζαντζίδη, πετάει και μια salsa για να έχουμε!
Α, ρε Ελλάδα με τα μεγαλεία σου! Γελάμε, τρελαινόμαστε, αγχωνόμαστε, κι ύστερα σπάμε τα φαρμάκια σπάζοντας κούπες με κρασί...
Για να περνάνε όλα! Του Έλληνα ο τράχηλος...ξεχείλωσε λίγο μα θ' αντέξει! Μια ζωή παρθένα, κι όποιος μας αντέχει!
Για τους άλλους, υπάρχουν κι άλλες φυλές!
         Με τα πολλά, ξετρύπωσα αυτό το βιντεάκι με την καταπληκτική δουλειά του Έλληνα (το τονίζω!) dj Giorgio και θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας.
Πάμε γι' άλλα! Και για να το πω Ελληνικά:
LET'S DANCE!


Τετάρτη, 18 Μαΐου 2011

Να 'μαστε πάλι εδώ!

               Πολύ με βασάνισε αυτός ο μπλόγκερ, μα πάει, πέρασε κι αυτό... Να ευχαριστήσω πολύ το νέο μου φίλο απο την Αμφιλοχία (http://amfiloxiablogs.blogspot.com) γιατί χωρίς τη βοήθειά του, ακόμη εγώ θα κοιτούσα την Ευαγγελία και η Ευαγγελία εμένα!!!

         Λοιπόν, καλοκαιριάζει. Το καταλάβατε αυτό. Τα κοριτσάκια τα όμορφα που κυκλοφορούν τα είδατε; Τί σου είναι αυτό το καλοκαιράκι! Τίποτα δεν κρύβει...
Παρατήρησα και μια καινούργια συνήθεια των γυναικών όσο περίμενα ν' ανάψει πράσινο. Παληά, τραβούσαν να ανεβάσουν το παντελόνι να μη φανεί το εσώρουχο. Ε, τώρα, τραβούν το εσώρουχο (τί εσώρουχο δηλαδή, δυο κλωστίτσες!) μήπως και δε φαίνεται πάνω απο το χαμηλοκάβαλο παντελόνι!
Πάντως εμένα μ' αρέσουν αυτές οι νέες μόδες. Το οφθαλμόλουτρο άλλωστε επιτρέπεται! Όχι σαν τον Στρος Κάν που δεν του έφτανε να βλέπει το κορίτσι που έστρωνε το σεντόνι κι άπλωσε χέρι!
   Απαπα! Είπαμε, είμαστε καλά παιδιά εμείς οι οικοδόμοι. Μπεσαλήδες!
Καλά να περνάτε όμορφα κορίτσια, κι εσείς άντρες τα χεράκια μαζεμένα! Μόνο με άδεια τ' απλώνουμε!
Να είστε καλά!




Σάββατο, 14 Μαΐου 2011

Τα...ξύδια!

            Ξεκινώντας τη μέρα με διάθεση απενοχοποίησης...
Γελάστε...
Κλάψτε...
Μεθύστε...
Μα ό,τι κάνετε, θυμηθείτε να το κάνετε
με ΠΑΘΟΣ και αγάπη για τη ζωή!
...και όσα εκείνη έχει στο νού της να μας φέρει...
Copyright © TaXidia | Powered by Blogger | Crafted by The Jajala Majala Project